لزوم وحدت اسلامى از طرفى ، وطن اسلام را استعمارگران و حكام مستبد و جاه‌طلب تجزيه كرده‌اند . امت اسلام را از هم جدا كرده و به صورت چندين ملت مجزا درآورده‌اند . يك زمان هم كه دولت بزرگ عثمانى به وجود آمد ، استعمارگران آن را تجزيه كردند . روسيه و انگليس و اتريش و ساير دولت‌هاى استعمارى متحد شدند ، و با آن جنگ‌ها كردند ، و هر كدام قسمتى از قلمرو آن را به تصرف يا تحت نفوذ خود درآوردند « 1 » . گرچه بيشتر حكام دولت عثمانى لياقت نداشتند ، و بعضى از آنها فاسد بودند و رژيم سلطنتى داشتند ، باز اين خطر براى استعمارگران بود كه افراد صالحى از ميان مردم پيدا شوند ، و به كمك مردم در رأس اين دولت قرار گرفته ، با قدرت و وحدت ملى بساط استعمار را برچينند . به همين علت ، پس از جنگ‌هاى متعدد ، در جنگ بين‌الملل اول آن را تقسيم كردند ، كه از قلمرو آن ده تا پانزده مملكت يك‌وجبى پيدا شد ! هر وجب را دست يك مأمور يا دسته‌اى از مأمورين خود دادند . بعدها بعضى از آنها از دست مأمورين و عمال استعمار بيرون آمده است . ما براى اين‌كه وحدت امت اسلام را تأمين كنيم ، براى اين‌كه وطن اسلام را از تصرف و نفوذ استعمارگران و دولت‌هاى دست‌نشاندهء آنها خارج و آزاد كنيم ، راهى نداريم جز اين‌كه تشكيل حكومت بدهيم . چون به منظور تحقق وحدت و آزادى ملت‌هاى مسلمان بايستى حكومت‌هاى ظالم و دست‌نشانده را سرنگون كنيم و پس از

--> ( 1 ) . انحطاط امپراتورى عثمانى از اوايل قرن نوزدهم آغاز شد . در جنگ اتحاد بالكان كه به عهدنامهء لندن ( 1913 م ) انجاميد ، اين دولت تقريباً كليه مستملكات اروپايى خود و درياى اژه را از دست داد . در جريان جنگ جهانى اول و با انعقاد قرارداد لوزان ( 1932 م ) سرزمين‌هاى عربى شامل عراق ، سوريه ، عربستان ، اردن و فلسطين از تصرف آن خارج شد و تحت قيمومت دول اروپايى درآمد . پس از آن نواحى ترك‌نشين مستقل شد و به كشور تركيهء فعلى محدود گشت .